Yuvarlanan Kaya

Yıllardır bu yüksek yerden zirveden aşağıdaki dalgaları seyretmiş, zaman zaman imrenmişti onlara adeta rüzgarı elini tutan çocuk gibiydi dalgalar. Ne tatlı ne şirin bir manzara. Hele o gün batımları, gün doğuşları dünyanın en talihli kayassı benim diye düşünürdü zaman zaman ..ta ki bir sonbahar akşamı yağmur damlaları bir bir kaya tutan toprağın susuzluğunu giderene kadar toprak o kadar doymuştu ki suya daha fazla taşıyamadı böğründe suyu ve kopmaya başladı yıllardır beraber olduklarıyla aşağıya doğru. Bu bir felaketti ama kaya tuhaf duygular harmanı yaşıyordu. Özlemini çektiği yere denize kavuşuyordu. Az sonra kaya ve toprak parçaları yeni yerlerine kök salmak istediler ama olmadı dalgalar ayırdı toprak parçalarını dağıttı dört bir yana onları. Kaya ise mutluydu. Dalgalara yine tepeden bakıyordu. Ne hoş ne güzel varlığın en zarifiyle beraberim dedi. İpek gibi dalgalar kayanın sert yapısını gıdıklıyordu aradan bir çok güneş batımı ve doğumu geçti ve bir ilkbahar günü kaya oyulduğunu fark etti. Özlemi onu yavaş yavaş oymuştu hani saadetli günler vaad eden dalgalar kayanın sonu olmuştu, parçalandı kaya bugün yıllardır hayalini kurduğu mutlu geleceğin son günüydü. Özlemlerde biten mutlu acı günler parçalarını bir bir dalgaların dişlerine teslim ederken gözlerinin kendini ne kadar aldattığını fark etti sonunu hazırlayan güzel bakışlı gözler....