ışığa aşık pervane

Işığa aşık pervane



Aman Allahım! O da ne? Bu bunaltan çöl sıcağının gecesini yalayan ateş. Ve kanatlar çırpıldı, ateşe. her kanat çırpış yakınlaştırıyordu, aşka ve ölüme; yoksa aşık olduğu ölüm müydü? İşte bu hazineyi saklayan sandık, ateşin içindeydi. Yaklaştı, yaklaştı ve öptü onu ateş, yanaklarından bir yere düşüş ardından, yükselişmiydi yoksa iç güdünü yönlendirmesiydi; çünkü hislerle, sezgilerle varılan yolda verilen mükafat cansız kuru kara bir beden mi olmalıydı. Zavallıcık hiç bilemeyecekti ya ateş aşkıyla yanan pervaneye bir kucak dolusu aşk yangını vererek mi intikamını alıyordu; candan canlar yakarak...